..:::Baptyści Dnia Siódmego:::..


I. Początki (Anglia, 1590—1670)
Sierpień 15, 2008, 12:22 pm
Filed under: IV. Nasze dziedzictwo

Nasz ostateczny autorytet. Jedna z wielkich zasad protestanckiej reformacji brzmi sola scriptura, co przekłada się na język polski: «jedynie Biblia». Zasada ta wyraża, iż jedynym wiarygodnym autorytetem dla wiary i ludzkiego postępowania jest Pismo Święte. W Anglii, podobnie jak w innych krajach, zgłębianie Biblii doprowadziło żarliwych wierzących do doktrynalnych wniosków, które różniły się od dotychczasowych tradycji. Z Biblią w ręku jako przewodnikiem, niektórzy chrześcijanie doszli do przekonania, iż szabat nie tylko powinien być zachowywany, ale obchodzić go należy siódmego dnia biblijnego tygodnia, czyli w sobotę.

Szabat odkryty na nowo. Osoby takie jak John Traske i Theophilus Brabourne zachowywały szabat i starały się przekonać innych do jego akceptacji. Nie przyniosło to jednak większych skutków. Po angielskiej wojnie domowej i utworzeniu republiki pod przywództwem Olivera Cromwella protestanccy dysydenci cieszyli się większymi swobodami. W latach 1650—1660 niektórzy baptyści wybrali sobotę jako dzień święty. Byli wśród nich James Ockford, William Saller, John Spittlehouse, Thomas Tillam oraz dr Peter Chamberlen, który był lekarzem trzech angielskich monarchów. Zorganizowano w tym czasie kilka zborów sabatariańskich baptystów, w tym najstarszy z istniejących do chwili obecnej — Mill Yard Seventh Day Baptist Church — pod przywództwem Chamberlena, jako pastora.

Fragment inskrypcji na grobowcu pastora dra Petera Chamberlena
pierwszego kaznodziei w historii baptystów dnia siódmego

Sabatarianie prześladowani. Po upadku republiki i przywróceniu monarchii w 1660 r. ponownie nastały czasy trudne dla osób pozostających poza państwowym Kościołem Anglii. John James — ówczesny pastor zboru Mill Yard — został stracony w 1661 r. Edward Stennett, z powodu swoich sabatariańskich przekonań, zmuszony był do zmiany zawodu i odprawiania nabożeństw za zamkniętymi drzwiami. Baptyści dnia siódmego byli także więzieni za wiarę, czego przykładem jest Francis Bampfield. Przebywając w więzieniu ropoczął służbę kaznodziejską, która zaowocowała założeniem zboru Pinners’ Hall Seventh Day Baptist Church. Zbór ten przetrwał 175 lat po śmierci Bampfielda w więzieniu.

pastor Joseph Stennett — autor chrześcijańskich hymnów

Szabat dociera do amerykańskich kolonii. Około 1664 r. dwoje sabatarian ze zboru baptystycznego w Tewkesbury — Stephen i Anne Mumfordowie — przypłynęli do Rhode Island, gdzie pomogli założyć pierwszy zbór baptystów dnia siódmego w Ameryce Północnej.

W XVII i XVIII wieku żyło w Anglii wielu wybitnych baptystów dnia siódmego, m.in. autorzy hymnów — Joseph Stennett i Samuel Stennett, a także leksykograf — Nathanael Bailey.

Zobacz kolejny rozdział: II. Od Rhode Island do Independence (Ameryka, 1670—1790)



II. Od Rhode Island do Independence (Ameryka, 1670—1790)
Sierpień 15, 2008, 12:08 pm
Filed under: IV. Nasze dziedzictwo

W większości brytyjskich kolonii w Ameryce Północnej rządy utwierdzały dominację religii oficjalnej. Społeczności prześladowane uprzednio w Anglii, tu także spotykały się z nietolerancją. Jedną z niewielu kolonii praktykujących tolerancję religijną jako zasadę była Rhode Island. Innym przykładem jest Pensylwania.

Widok na ambonę
pierwszego zboru baptystów dnia siódmego w Newport, Rhode Island —
pierwszego zboru sabatariańskiego w historii Ameryki

Pierwszy amerykański zbór. Pierwszymi baptystami dnia siódmego w Ameryce Północnej byli Stephen i Anne Mumfordowie. Przybyli oni do Newport w Rhode Island w 1664 r. Nie znajdując żadnej sabatariańskiej społeczności baptystycznej, uczestniczyli w nabożeństwach pierwszego zboru baptystów w Newport, którego pastorem był John Clarke. Członkowie tej społeczności — Samuel i Tacy Hubbardowie, postanowili wystąpić ze zboru i wraz z Mumfordami i czterema innymi osobami zdecydowali o organizacji własnych nabożeństw. W 1671 r. powstał pierwszy w Ameryce zbór baptystów dnia siódmego z siedzibą w Newport, Rhode Island. Od tego czasu zaczęły pojawiać się kolejne zbory w Nowej Anglii. Swoistym centrum działań w latach 90. XVII stulecia stała się Pensylwania. Na początku wieku XVIII niektóre zbory w New Jersey zaczęły identyfikować się z baptystami dnia siódmego. Sabatarianizm rozprzestrzenił się wkrótce do Connecticut i Nowego Jorku, a także na południe — do Wirginii i Karoliny. Zbory te w krótkim czasie nawiązały ze sobą kontakt i rozpoczęły współpracę.

Niemieccy baptyści dnia siódmego. Niektórzy spośród zamieszkałych w Pensylwanii niemieckich pietystów uznali sobotę za dzień święty. Z tego źródła wywodzi się niemiecka wspólnota baptystów dnia siódmego z Ephrata, założona w 1735 r. Niemieckie Stowarzyszenie Religijne Baptystów Dnia Siódmego zostało powołane w 1814 r.

Wojna o niepodległość. Baptyści dnia siódmego byli mocno zaangażowani w wojnę o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Jedynie kilku wiernych sprzeciwiło się wojnie w zgodzie z własnym sumieniem. Większość jednak wspierała walkę o niepodległość i dała temu wyraz w służbie w Armii Kontynentalnej.

Wybitna postać tego okresu — Samuel Ward, był jednocześnie najsłynniejszym działaczem patriotycznym pośród baptystów dnia siódmego. Należał on do zboru baptystów dnia siódmego w Westerly. Samuel Ward był gubernatorem Rhode Island, bliskim przyjacielem i korespondentem generała Nathanaela Greene’a oraz delegatem do Kongresu Kontynentalnego z Rhode Island. W Kongresie poparł on gotowość militarną i, gdyby nie śmierć na ospę, jego podpis znalazłby się na Deklaracji Niepodległości Stanów Zjednoczonych.

Samuel Ward

Wojna wywierała silny wpływ na niektóre zbory. Po bitwie pod Brandywine Creek ranni z obu armii przeniesieni zostali do Ephrata, gdzie zaopiekowano się nimi. Zbór w Shrewsbury, w New Jersey, znajdował się niedaleko pola walki Monmouth; Newport znalazło się pod okupacją, zaś Piscataway, w New Jersey, zostało złupione przez Brytyjczyków.

Zobacz kolejny rozdział: III. Denominacja nabiera kształtów (Ameryka, 1790—1860)
Zobacz poprzedni rozdział: I. Początki (Anglia, 1590—1670)



III. Denominacja nabiera kształtów (Ameryka, 1790—1860)
Sierpień 15, 2008, 11:56 am
Filed under: IV. Nasze dziedzictwo

Pierwsza połowa XIX stulecia była czasem gwałtownych przemian w Stanach Zjednoczonych. Gdy osadnicy przeprawili się przez góry do Doliny Ohio i na terytoria północno-zachodnie, granica przesunęła się na zachód. Rozwój kanałów i linii kolejowych przyczynił się do poprawy komunikacji. Oprócz postępu i wielu sukcesów, czas ten upływał na gruncie religijnym pod znakiem wrzenia. Okres ten przyniósł także tzw. Drugie Wielkie Przebudzenie — swoistą odnowę religijną, zwiększenie zaangażowania chrześcijan i zainteresowanie naukami Biblii.

Wyruszając na Zachód. Baptyści dnia siódmego byli nie tylko obserwatorami, ale też czynnymi uczestnikami owych przemian. Wielu z nich postanowiło wyruszyć na Zachód, najpierw do Zachodniego Nowego Jorku i Wirginii Zachodniej, a następnie na północny zachód, w rejon dzisiejszych stanów: Ohio i Wisconsin. Wszędzie, gdzie dotarli, zakładali zbory baptystów dnia siódmego. Pierwsi misjonarze baptystów dnia siódmego podróżując, pomagali w utrzymaniu kontaktu między rozproszonymi zborami, głosili Ewangelię o zbawieniu w Jezusie i, korzystając z okazji, zaznajamiali chrześcijan ze znaczeniem świętowania soboty.

Sylwetka pastora Henry’ego Clarke’a
jednej z kluczowych dla organizacji Konferencji Generalnej osób

Denominacja. W miarę wzrostu liczby wiernych i zborów baptystów dnia siódmego, pojawiały się nowe potrzeby, szanse i wyzwania. Liczba zborów stale się powiększała i nadszedł czas, aby dać wyraz jedności między nimi poprzez utworzenie struktury zrzeszającej zbory i umożliwiającej im wzajemne wsparcie.

Milton Academy (późniejszy Milton College), Wisconsin

Kalendarium:

1802 — utworzenie Konferencji Generalnej Baptystów Dnia Siódmego, jako organu jednoczącego zbory we wspólnej wierze i składaniu świadectwa, przy pełnym zachowaniu dotychczasowego, starobaptystycznego ustroju kongregacjonalnego i pełnej autonomii lokalnych zborów.

1818 — utworzenie pierwszego towarzystwa misyjnego przez baptystów dnia siódmego.

1833 — wydanie «Exposé of Sentiments» jako podsumowania zasad wiary baptystów dnia siódmego.

1844 — powołanie istniejącego do dziś Towarzystwa Misyjnego Baptystów Dnia Siódmego i wysłanie pierwszych misjonarzy za granicę.

1844 — Amerykańskie Sabatariańskie Towarzystwo Traktatowe wydaje pierwszy numer czasopisma «The Sabbath Recorder», będącego w XIX wieku tygodnikiem, a obecnie wydawanym przez baptystów dnia siódmego jako miesięcznik.

1857 — otwarcie Alfred University w stanie Nowy Jork

1867 — otwarcie Milton College w stanie Wisconsin

1888 — otwarcie Salem College w Wirginii Zachodniej

George B. Utter
pierwszy redaktor
czasopisma «The Sabbath Recorder» (pełnił tą funkcję 25 lat)

Oprócz powołania uwzględnionych w kalendarium szkół wyższych, czas ten odznaczył się zwiększeniem nacisku na wychowanie religijne i wprowadzeniem regularnych szkół sobotnich w zborach baptystów dnia siódmego. Przed wojną secesyjną, zbory baptystów dnia siódmego obecne były już nie tylko na macierzystym wschodnim wybrzeżu, ale rozproszone istniały w nowoutworzonych stanach na zachodzie kraju.

Zobacz kolejny rozdział: IV. W stronę denominacji ogólnoświatowej (1850—dziś)
Zobacz poprzedni rozdział: II. Od Rhode Island do Independence (Ameryka, 1670—1790)



IV. W stronę denominacji ogólnoświatowej (1850—dziś)
Sierpień 15, 2008, 11:37 am
Filed under: IV. Nasze dziedzictwo

Pod koniec wieku XVIII i na początku XIX protestanci, zarówno z Europy, jak i Ameryki zrozumieli odpowiedzialność niesienia dobrej nowiny tym ludom na świecie, które jej nigdy nie słyszały. W celu wsparcia owych wysiłków powstawały towarzystwa misyjne. Pierwsze projekty towarzystw dotyczyły ewangelizacji Indii i Chin, następnie Afryki i całego świata. Anglik, William Carey, był pierwszym baptystycznym misjonarzem wysłanym do Indii. Do kraju tego dotarł w 1793 r. Jego przykład zainspirował wielu innych do wyruszenia na misję.

Pierwsze wysiłki misyjne baptystów dnia siódmego podjęte zostały w 1818 r. i były ukierunkowane na wsparcie rozproszonej społeczności w Stanach Zjednoczonych. Od tego czasu ważnym elementem ewangelizacji stały się tzw. «misje domowe». W niedługim czasie baptyści dnia siódmego, podobnie jak inni protestanci, zrozumieli powołanie i postanowili wyruszyć z Ewangelią poza granice kraju.

Jednym z pierwszych projektów była misja do Żydów — najpierw w Ameryce, potem w Palestynie. Wybór ten oparł się na błędnym założeniu, iż szabat stanowić będzie wystarczającą płaszczyznę porozumienia. Wysiłki, niestety, nie powiodły się.

Lucy Carpenter

Chiny. W 1844 r. powołane zostało Towarzystwo Misyjne Baptystów Dnia Siódmego z wyraźnym celem wyrażonym w jego konstytucji, aby dotrzeć do «…innych części świata». W 1847 r. baptyści dnia siódmego — Solomon i Lucy Carpenterowie z Nathanem i Olive Wardnerami wypłynęli do Chin. Praca, którą rozpoczęli w Szanghaju i okolicach była głównym projektem Towarzystwa Misyjnego Baptystów Dnia Siódmego przez następnych sto lat. Zbór baptystów dnia siódmego w Szanghaju został założony w 1850 r. z liczbą siedmiu członków. Kiedy komuniści przejęli władzę w 1949 r. w kraju tym żyło prawie 600 baptystów dnia siódmego.

Malawi. Pod koniec XIX wieku misjonarz baptystów dnia siódmego został wysłany do Afryki Środkowej, do ówczesnej kolonii brytyjskiej o nazwie Niasa (dzisiejsza Republika Malawi). Misjonarz ten odniósł sukces, jednak już w 1912 r. został wydalony przez rząd kolonialny z powodu zaangażowania w działalność polityczną. W Afryce pozostali jednak pozyskani przez niego ludzie, którzy stali się baptystami dnia siódmego. Na prośbę afrykańskich baptystów dnia siódmego misja została ponownie otwarta w latach 40. XX wieku. Jest ona obecnie najważniejszym projektem Towarzystwa Misyjnego Baptystów Dnia Siódmego.

Inne kraje. Baptyści dnia siódmego prowadzą także działalność w wielu innych krajach świata. W niektórych krajach istniały sabatariańskie wspólnoty ewangelicznych chrześcijan, które nawiązały kontakt z naszym wyznaniem i postanowiły stać się częścią denominacji baptystów dnia siódmego. W ten sposób w 1924 r. na Jamajce do baptystów dnia siódmego przystąpiło 14 zborów. Towarzystwo Misyjne wparło jamajski kościół i w 1948 r. w miejscowości Kingston, na Jamajce została otwarta pierwsza uczelnia o nazwie Crandall High School.

Baptyści dnia siódmego prowadzą ponadto działalność w wielu innych krajach świata, m.in. w Australii, Nowej Zelandii (i Oceanii), Argentynie, Brazylii, Holandii, Niemczech, Francji, Republice Południowej Afryki, Mozambiku, Nigerii, Meksyku, Gujanie, Birmie, Indiach i na Filipinach.

Światowa Federacja Baptystów Dnia Siódmego. W 1964 r. powołano do istnienia Światową Federację Baptystów Dnia Siódmego. Jednoczy ona autonomiczne kościoły krajowe baptystów dnia siódmego z pięciu kontynentów świata i 22 krajów, aby wspierać «jedność baptystów dnia siódmego w Chrystusie i wzmacniać świadectwo na całym świecie».

Baptyści dnia siódmego, choć nie są wielką denominacją, zawsze wspierali i będą wspierać przykazanie Pana naszego, aby «czynić uczniami wszystkie narody, chrzcząc je […] i ucząc przestrzegać wszystkiego», co Jezus Chrystus przykazał.

Zobacz kolejny rozdział: V. «Sławimy imię Twe» — historia śpiewu i muzyki
Zobacz poprzedni rozdział: III. Denominacja nabiera kształtów (Ameryka, 1790—1860)



V. «Sławimy imię Twe» — historia śpiewu i muzyki
Sierpień 15, 2008, 11:28 am
Filed under: IV. Nasze dziedzictwo

Baptyści dnia siódmego od zawsze chwalili Boga pieśnią. We wczesnym okresie reformacji w Anglii powstał spór dotyczący tego, co i jak chrześcijanie powinni śpiewać. Problem ten do dziś istnieje w niektórych środowiskach protestanckich. Joseph Stennett (1663—1713) był pastorem baptystów dnia siódmego i autorem wielu hymnów chrześcijańskich. Pisał je w czasie, gdy wielu protestantów sprzeciwiało się śpiewaniu czegokolwiek, poza biblijnymi psalmami. Skomponował i ułożył pieśni na temat chrztu i Wieczerzy Pańskiej, zawsze starając się opierać słowa na konkretnych fragmentach Biblii. Jeden z jego najsłynniejszych hymnów to «Another Six Days Work is Done», który dotyczy szabatu. Wnuk Josepha Stennetta — Samuel Stennett (1727—1795) jest prawdopodobnie najbardziej znanym autorem hymnów spośród baptystów dnia siódmego. Jego pieśni: «Majestic Sweetness Sits Enthroned» i «On Jordan’s Stormy Banks I Stand» pojawiają się w większości amerykańskich śpiewników protestanckich. Wśród pozostałych autorów pieśni będących baptystami dnia siódmego wyróżnić należy nazwiska: J. M. Stillman, Mary Stillman, William C. Daland i Elizabeth Fisher Davis.

Samuel Stennett (1727—1795)

W XIX i XX wieku nabożeństwa baptystów dnia siódmego były wypełnione śpiewem uwielbienia. Baptyści dnia siódmego w większości posiadają te same pieśni, co inne kościoły protestanckie. Istnieją jednak także pieśni charakterystyczne wyłącznie dla naszej denominacji. Elizabeth Fisher Davis napisała słynną pieśń młodzieżową pt. «Young People’s Rally Song», która dumnie ogłasza: «We young folks are Seventh Day Baptists».

 

William C. Daland

Hymnem denominacji baptystów dnia siódmego jest pieśń napisana przez Wiliama C. Dalanda, pt. «God of the Sabbath» (po polsku: «Boże sabatu»). Pierwsza zwrotka hymnu głosi:

Boże sabatu, Tobie tylko cześć!
Dziś nasze serca chcą Ci śpiewać pieśń;
Tyś stworzył świat i podtrzymujesz go —
Spójrz na Swe dzieci, co na ziemi są.

W oryginale brzmi zaś:

God of the Sabbath, unto Thee we raise
Our grateful hearts in songs of love and praise.
Maker, Preserver all to Thee we owe;
Smile on Thy children, waiting here below.

Muzyka stała się również narzędziem ewangelizacji. Na początku XX wieku męskie i żeńskie kwartety odważyły się wyjść z repertuarem do pobliskich zborów, gdzie odbywały się spotkania przebudzeniowe. Najczęściej używali słynnych śpiewników pt. «Towner song books».

Obecnie służby ewangelizacyjnej na polu muzycznym podejmują się młodzi baptyści dnia siódmego, tworząc grupy i zespoły uwielbieniowe (np. «Lightbearers for Christ», czy «Stained Glass»), które wykonują współczesną muzykę uwielbieniową i głoszą podczas występów Ewangelię.

Muzyka zawsze odgrywała w społeczności baptystów dnia siódmego istotną rolę. Od początku była częścią naszego uwielbienia i nabożeństwa składanego Bogu, począwszy od pierwszych autorów hymnów, po czasy współczesne, jak np. nowoczesna aranżacja «Wonderful Grace of Jesus», śpiewana ostatnio na nabożeństwie uwielbieniowym podczas Konferencji Generalnej.

Muzyka tradycyjna czy współczesna? Baptyści dnia siódmego korzystają z wielkiego dziedzictwa muzyki protestanckiej różych stylów i tradycji. Wielką wagę przywiązujemy do spuścizny muzycznej protestantyzmu. Dlatego też śpiewamy na nabożeństwach pieśni ułożone przez protestantów w minionych stuleciach. Nie oznacza to jednak odcięcia się od współczesnej muzyki chrześcijańskiej — wręcz przeciwnie — uważamy, że muzyka nowoczesna doskonale uzupełnia pieśni tradycyjne. W wielu zborach baptystów dnia siódmego podczas nabożeństw, oprócz starych tradycyjnych pieśni śpiewanych przy akompaniamencie organ, wierni uwielbiają Boga śpiewając nowoczesne pieśni przy akompaniamencie różnych instrumentów muzycznych i pod przewodnictwem zespołów uwielbiających i liderów uwielbienia.

Zobacz poprzedni rozdział: IV. W stronę denominacji ogólnoświatowej (1850—dziś)



Artykuły Wiary Baptystów Dnia Siódmego
Sierpień 15, 2008, 12:08 am
Filed under: III. Artykuły wiary, V. Symbole wiary

Prezentowane poniżej Artykuły Wiary zostały przyjęte uchwałą Konferencji Generalnej w 1987 r. Stanowią one podsumowanie najważniejszych przekonań naszej denominacji i są jednakowe dla wszystkich krajowych kościołów baptystów dnia siódmego na świecie.

Pierwsza, historyczna wersja artykułów wiary znana jako «Exposé of Sentiments» wydana została w 1833 r. Kolejna wersja ukazała się w 1880 r. pt. «Exposé of Faith and Pracice». Następne edycje pojawiały się latach: 1917 i 1937. Obecna wersja pochodzi z 1987 r.

—————————————-

PREAMBUŁA

Jako baptyści dnia siódmego uważamy, że wolność sumienia pod kierownictwem Ducha Świętego jest niezbędna chrześcijańskiej wierze i praktykom. Dlatego też zachęcamy do nieskrępowanego studium i otwartej dyskusji nad Pismem Świętym. Popieramy wolność sumienia każdego poszukującego człowieka i posłuszeństwo woli Bożej.

Niniejsza deklaracja nie jest wyczerpująca, lecz stanowi wykładnik wspólnych przekonań, które wynikają z naszego zrozumienia Biblii.

2 List do Koryntian 3:17—18; 2 List do Tymoteusza 2:15; List do Rzymian 12:2, List do Efezjan 4:3—6.15; List do Rzymian 10:17; 2 List do Tymoteusza 3:16—17.

ARTYKUŁ PIERWSZY:
BÓG

Wierzymy w jednego Boga, nieskończonego i doskonałego, Stworzyciela i podtrzymującego wszechświata, odwiecznie istniejącego w trzech osobach: «Ojca, Syna i Ducha Świętego», który pragnie dzielić się Swoją miłością w osobistym związku z każdym człowiekiem.

1 List do Tymoteusza 1:17; 5 Księga Mojżeszowa 6:4; 1 Księga Królewska 8:27; 1 List Jana 1:5; 1 Księga Mojżeszowa 1:1—2; Dzieje Apostolskie 17:24—25; Psalm 90:1—2; Ewangelia Mateusza 28:19; Ewangelia Jana 3:16; Księga Izajasza 57:15; 2 List Piotra 3:9.

BÓG OJCIEC

Wierzymy w Boga Ojca, który jest władcą nad wszystkim, kochającą i sprawiedliwą istotą, przebaczającą skruszonym i potępiającą niepokutujących.

1 List do Koryntian 8:6; List do Efezjan 4:6; Księga Ezechiela 33:11; 2 List do Tesaloniczan 1:6—8; Ewangelia Jana 5:24; Ewangelia Jana 3:16—18.

BÓG SYN

Wierzymy w Boga Syna, który stał się ciałem w Jezusie Chrystusie, Panu naszym i Zbawicielu. Złożył samego Siebie na krzyżu jako całkowitą i ostateczną ofiarę za grzech. Jako nasz zmartwychwstały Pan, jest pośrednikiem między Bogiem Ojcem a człowiekiem.

Ewangelia Jana 1:34; List do Hebrajczyków 1:3; Ewangelia Jana 1:14—18; List do Rzymian 1:3—4; 1 List Jana 3:16; 1 List Piotra 2:24; List do Hebrajczyków 10:10—14; 1 List do Koryntian 15:20—21; 1 List do Tymoteusza 2:5; Ewangelia Jana 14:6; 1 List Jana 2:1—2.

BÓG DUCH ŚWIĘTY

Wierzymy w Boga Ducha Świętego, Pocieszyciela, który udziela duchowego odrodzenia wierzącym i żyje w nich. Upoważnia On ich do świadczenia i służby. Wierzymy, że Duch Święty natchnął Biblię, przekonuje o grzechu i kształci w sprawiedliwości.

Ewangelia Jana 14:16; 3:5—8; 14:17; List do Rzymian 5:5; 1 List do Koryntian 12:4—7; 2 List Piotra 1:20—21; Ewangelia Jana 16:7—11.

ARTYKUŁ DRUGI:
BIBLIA

Wierzymy, że Biblia jest natchnionym Słowem Bożym, naszym ostatecznym autorytetem w sprawach wiary i praktyk. Uważamy, że Jezus Chrystus, w swoim życiu i nauczaniu utrwalonym w Biblii, jest dla człowieka nadrzędnym interpretatorem woli Bożej.

2 List Piotra 1:20—21; List do Rzymian 3:2; 2 List Piotra 3:1—2.15—16; 2 List do Tymoteusza 3:14—17; Ewangelia Mateusza 5:17—19; PSALM 119:105; Ewangelia Jana 20:30—31; List do Hebrajczyków 1:1—2.

ARTYKUŁ TRZECI:
CZŁOWIEK

Wierzymy, że rodzaj ludzki został stworzony na podobieństwo Boże, dlatego jest najwznioślejszym dziełem stworzenia. Wierzymy, że ludzie posiadają moralną odpowiedzialność i są stworzeni, by jako dzieci Boże cieszyć się zarówno społecznością z Bogiem, jak i z ludźmi.

1 Księga Mojżeszowa 1:26—27; Psalm 8:3—9; Księga Micheasza 6:8; Ewangelia Mateusza 5:44—48; 1 List Jana 1:3; Ewangelia Jana 1:12.

ARTYKUŁ CZWARTY:
GRZECH I ZBAWIENIE

Wierzymy, że grzech jest nieposłuszeństwem względem Boga, życiem niezgodnym z Jego wolą. Z powodu grzechu wszyscy ludzie oddalili się od Boga. Wierzymy, że jako grzesznicy potrzebujemy Zbawiciela.

Wierzymy, że zbawienie od grzechu i śmierci jest Bożym darem miłości, usankcjonowanym przez śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa. Otrzymywane jest jedynie przez upamiętanie i wiarę w Jezusa. Wierzymy, że każdy, kto żałuje za swoje grzechy i przyjmuje Chrystusa za Zbawiciela nie będzie ukarany na sądzie ostatecznym, lecz raduje się życiem wiecznym.

1 List Jana 3:4—5; List do Rzymian 3:23—25; Księga Izajasza 59:2; 1 List Jana 1:8—10; List do Rzymian 6:23; List do Hebrajczyków 10:10—14; 1 List Piotra 1:3; Ewangelia Jana 3:16—18.36; List do Efezjan 2:8—9; Ewangelia Jana 14:6; Ewangelia Mateusza 25:41—46; List do Rzymian 5:10.

ARTYKUŁ PIĄTY:
ŻYCIE WIECZNE

Wierzymy, że Jezus powstał z martwych, żyje wiecznie ze Swym Ojcem i przyjdzie ponownie z wielką mocą i chwałą. Wierzymy, że życie wieczne rozpoczyna się, gdy poznajemy Boga przez zasługi Chrystusa. Ponieważ On umarł i żyje ponownie, wierzymy, że zmartwychwstanie w nieśmiertelnym ciele będzie darem Bożym dla wierzących.

1 List do Koryntian 15:3—4.20—23; Ewangelia Jana 14:1—3; Ewangelia Mateusza 24:30; List do Tytusa 2:13; Ewangelia Jana 17:3; 1 List Jana 5:11—13; 1 List do Koryntian 15:42—44; Ewangelia Jana 10:27—28; 6:40.

ARTYKUŁ SZÓSTY:
KOŚCIÓŁ

Wierzymy, że Kościół Boży składa się ze wszystkich wierzących zgromadzonych przez Ducha Świętego i spojonych w jedno ciało, którego głową jest Chrystus. Wierzymy, że lokalny zbór jest społecznością wierzących zorganizowaną jako rodzina przymierza do uwielbienia, wspólnoty i służby. Praktykuje i głosi on wspólne poglądy, wzrastając w łasce i poznaniu Pana naszego i Zbawiciela Jezusa Chrystusa.

Wierzymy w kapłaństwo wszystkich wierzących i uznajemy autonomię lokalnych zborów, aczkolwiek staramy się współpracować z innymi dla skuteczniejszego świadectwa.

Dzieje Apostolskie 20:28; 1 List do Koryntian 12:13—14.27; List do Rzymian 12:4—5; List do Kolosan 1:18; Dzieje Apostolskie 2:24; List do Efezjan 2:19—22; List do Rzymian 15:5—7; List do Efezjan 4:11—16; 2 List Piotra 3:18; 1 List Piotra 2:4—10; Ewangelia Mateusza 18:20; List do Hebrajczyków 10:24—25.

ARTYKUŁ SIÓDMY:
CHRZEST

Wierzymy, że chrzest wierzących, zgodnie z poleceniem Chrystusa, jest świadectwem przyjęcia Go jako Swego Zbawiciela i Pana. Wierzymy w chrzest przez zanurzenie jako symbol śmierci dla grzechu i deklarację nowego życia w Chrystusie.

List do Rzymian 6:3—4; Ewangelia Mateusza 28:19—20; Dzieje Apostolskie 2:41; List do Kolosan 2:12; List do Rzymian 6:11; List do Galacjan 3:26—27.

ARTYKUŁ ÓSMY:
WIECZERZA PAŃSKA

Wierzymy, że Wieczerza Pańska upamiętnia cierpienie i śmierć naszego Odkupiciela, aż do czasu, kiedy przyjdzie On ponownie. Jest symbolem jedności w Chrystusie i deklaracją odnawianej wierności wobec naszego zmartwychwstałego Pana.

Ewangelia Marka 14:22—25; Ewangelia Mateusza 26:26—29; 1 List do Koryntian 10:16—17; 11:23—30.

ARTYKUŁ DZIEWIĄTY:
SZABAT

Wierzymy, że biblijny szabat, siódmy dzień tygodnia, jest czasem świętym, darem Bożym dla całej ludzkości, ustanowionym podczas stworzenia, potwierdzonym przez dziesięć przykazań, a następnie przez nauczanie i przykład Jezusa i apostołów.

Wierzymy, że dar sobotniego odpoczynku jest doświadczaniem wiecznej obecności Boga pośród Jego ludu.

Wierzymy, że ze względu na posłuszeństwo wobec Boga i w odezwie miłości na Jego łaskę w Chrystusie, szabat powinien być wiernie zachowywany jako dzień odpocznienia, uwielbienia i nabożeństwa.

1 Księga Mojżeszowa 2:2—3; 2 Księga Mojżeszowa 16:23—30; 2 Księga Mojżeszowa 20:8—11; Ewangelia Mateusza 5:17—19; Ewangelia Marka 2:27—28; Ewangelia Łukasza 4:16; Dzieje Apostolskie 13:14.42—44; 16:11—13; 17:2—3; 18:4—11; Księga Ezechiela 20:19—20; List do Hebrajczyków 4:9—10; Ewangelia Jana 14:15; Księga Izajasza 58:13—14; Ewangelia Łukasza 23:56.

ARTYKUŁ DZIESIĄTY:
EWANGELIZACJA

Wierzymy, że Jezus Chrystus dał nam pełnomocnictwo do głoszenia Ewangelii, czynienia uczniami, chrzczenia i nauczania ludzi zachowywania wszystkiego, co nam przykazał. Jesteśmy powołani, aby być świadkami Chrystusa na całym świecie i we wszystkich stosunkach międzyludzkich.

Ewangelia Mateusza 24:14; Dzieje Apostolskie 1:8; Ewangelia Mateusza 28:18—20; 2 List do Koryntian 4:1—2.5—6; 1 List Piotra 3:15; 2 List do Koryntian 5:17—20; List do Efezjan 6:14—20.

* * *
* *
*

Wersję polską przetłumaczono z oryginalnego wydania angielskiego pt. «Seventh Day Baptist Statement of Belief».



Kim jesteśmy?
Sierpień 14, 2008, 9:03 pm
Filed under: II. O nas

Zapewne zastanawiasz się kim jesteśmy?

Przede wszystkim, jesteśmy najszczęśliwszymi ludźmi na świecie, ponieważ wiemy, że Jezus Chrystus umarł za nasze grzechy i został wzbudzony dla naszego usprawiedliwienia. Przez wiarę w Jezusa mamy już teraz życie wieczne i cieszymy się z każdego dnia życia z Bogiem. Dzięki doświadczeniu nowego narodzenia jesteśmy z Bożej łaski chrześcijanami, czyli ludźmi, którzy przeżyli świadome nawrócenie i przyjęli Jezusa Chrystusa do swojego życia jako Pana i Zbawiciela. Jeśli nie spotkałeś jeszcze Boga w swoim życiu, przeczytaj najpierw ten artykuł.

W tym artykule możesz dowiedzieć się więcej na temat tego, kim jesteśmy jako wyznanie. Jako społeczność zgadzamy się z przesłaniem maksymy autorstwa Augustyna z Hippony:

«w sprawach zasadniczych — jedność,
w opiniach — wolność,
we wszystkim — miłość»

Jesteśmy CHRZEŚCIJANAMI

Wierzymy, że istnieje tylko jeden Bóg, który objawił się ludzkości w trzech osobach: Ojca, Syna (Jezusa) i Ducha Świętego. Jezus Chrystus został poczęty z Ducha Świętego i zachowując naturę boską, jaką miał od wieczności, przyjął naturę ludzką w ten sposób, że jest w pełni Bogiem i w pełni człowiekiem, a mimo to wciąż tylko jedną osobą. Pod Poncjuszem Piłatem został umęczony, ukrzyżowany, a następnie pogrzebany. Zmartwychwstał dnia trzeciego, według Pism, wstąpił do nieba, gdzie zasiadł po prawicy tronu majestatu na wysokościach, aby wstawiać się za nami. Stamtąd przyjdzie ponownie, aby zabrać Swój Kościół do nieba. Wierzymy w święty Kościół chrześcijański, społeczność świętych, odpuszczenie grzechów, zmartwychwstanie ciał i życie wieczne.

Jesteśmy PROTESTANTAMI

Wierzymy, że na skutek wielu błędów, jakie pojawiły się w chrześcijaństwie na przestrzeni wieków, zaszła konieczność zreformowania Kościoła w oparciu o Słowo Boże (Ecclesia Reformata et Semper Reformanda Secundum Verbi Divini). Fundamentalnymi zasadami reformacji są:

Sola scriptura — jedynie Biblia jest Słowem Bożym i wyłącznym autorytetem w sprawach wiary i postępowania.

«Każde słowo Pana jest prawdziwe. On jest tarczą dla tych, którzy mu ufają. Nie dodawaj nic do jego słów, aby cię nie zganił i nie uznał za kłamcę» Biblia, Przypowieści Salomona 30:5—6.

Solus Christus — jedynie Jezus Chrystus jest pośrednikiem i orędownikiem pomiędzy ludźmi i Bogiem, gdyż jedynie On jest zarówno Bogiem, jak i człowiekiem. Tylko Jezus jest głową Kościoła chrześcijańskiego i tylko On jest arcykapłanem Nowego Przymierza.

«Albowiem jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus» Biblia, 1 List do Tymoteusza 2:5.

Sola gratia — jedynie łaska Boża jest powodem zbawienia człowieka, gdyż zbawienie według Biblii jest darem na który człowiek nie może zasłużyć.

Sola fide — jedynie wiara jest podstawą do usprawiedliwienia człowieka, czyli uznania go za sprawiedliwego w oczach Bożych. Nie mają na to wpływu dobre uczynki, moralność, czy religijność. Dobre uczynki są wynikiem zbawienia, a nie przyczyną.

«Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar; nie z uczynków, aby się kto nie chlubił» Biblia, List do Efezjan 2:8—9.

«A jeśli z łaski, to już nie z uczynków, bo inaczej łaska nie byłaby już łaską» Biblia, List do Rzymian 11:6.

«Usprawiedliwieni tedy z wiary, pokój mamy z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa» Biblia, List do Rzymian 5:1.

Soli Deo gloria — jedynie Bogu należy się wszelka chwała. Nie należy otaczać czcią świętych, obrazów, czy aniołów.

«Wtedy Jezus odpowiedział: Odejdź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: Ty będziesz składał hołdy Panu, Bogu twemu, i tylko Jemu będziesz cześć oddawał» Biblia, Ewangelia Mateusza 4:10, Biblia Warszawsko—Praska.

Reformacja przywróciła także biblijną doktrynę pierwszych chrześcijan o powszechnym kapłaństwie wszystkich wierzących, co spowodowało, iż duszpasterz w protestantyzmie nie jest uważany za pośrednika między ludźmi a Bogiem.

Jesteśmy EWANGELICZNI

Wierzymy, że w wyniku grzechu pierwszych rodziców natura ludzka uległa całkowitej deprawacji, skutkiem czego człowiek w stanie naturalnym jest potępiony i niezdolny do dobrych uczynków i podobania się Bogu. Dlatego też potrzebą każdego człowieka jest osobiste doświadczenie zbawienia poprzez odradzające działanie Ducha Świętego na serce tych, którzy postanowili przyjąć Jezusa Chrystusa jako osobistego Pana i Zbawiciela. Wierzymy, że ten, kto raz zaufał Jezusowi Chrystusowi jest na zawsze bezpieczny i nikt nie może go wyrwać z ręki Pańskiej, tj. nie może utracić zbawienia (wytrwanie świętych). Obowiązkiem każdego chrześcijanina jest dzielenie się z innymi dobrą nowiną o zbawieniu, życie zgodne z wyznawanymi wartościami, służba społeczna, trwanie w społeczności, osobiste studium Biblii oraz modlitwa.

Jesteśmy FUNDAMENTALNI

Wierzymy, że Biblia jest werbalnie natchniona przez Boga, przez co nie zawiera błędów i dlatego nie może się mylić w żadnej z kwestii, w której się wypowiada. Wierzymy, że Pan Jezus został urodzony z dziewicy o imieniu Maria. Wierzymy, że Jezusowa ofiara na krzyżu została złożona za grzechy ludzkie, dokonała pełnego pojednania za grzech i jest w pełni wystarczalna do zbawienia; ma charakter zastępczy, tzn. Jezus Chrystus umarł w miejsce, bądź zamiast człowieka, aby człowiek mógł żyć. Wierzymy, że cuda opisane w Biblii działy się naprawdę, podobnie jak dzieją się dzisiaj. Wierzymy, że Jezus Chrystus przyjdzie wkrótce po raz drugi, aby zabrać Swój Kościół do nieba i będzie to wydarzenie historyczne.

Jesteśmy BAPTYSTAMI

Wierzymy, że chrzest musi być poprzedzony osobistym nawróceniem i pojednaniem się z Bogiem poprzez zawierzenie Jezusowi jako Panu i Zbawicielowi. Dlatego też udzielamy chrztu wyłącznie osobom w wieku świadomym, które są w stanie złożyć wyznanie swojej wiary. Nie udzielamy chrztu niemowlętom i nie uznajemy takiego chrztu za ważny. Uważamy zgodnie z nauką Nowego Testamentu, że chrzest jest symbolem śmierci starego człowieka i zmartwychwstania do nowego życia, a więc ilustracją nowonarodzenia, które go poprzedza. Dlatego jedyną właściwą formą udzielania chrztu jest całkowite zanurzenie w wodzie. Odrzucamy niebiblijny rytualizm. Domagamy się wolności sumienia dla każdego człowieka, w tym także wolności religijnej. Opowiadamy się za rozdziałem państwa od kościoła. Popieramy autonomię lokalnych zborów i kongregacjonalną formę organizacji kościelnej.

Jesteśmy SABATARIANAMI

Podobnie, jak pierwsze wspólnoty chrześcijańskie, świętujemy sobotę, czyli zgodnie z biblijnym kalendarzem — siódmy dzień tygodnia (stąd nazwa: baptyści dnia siódmego). Rozpoczynamy go o zachodzie słońca w piątek, zaś kończymy o zachodzie słońca w sobotę, gdyż według Biblii doba rozpoczyna się wraz z zachodem słońca. W dniu tym powstrzymujemy się od pracy, aby w szczególny sposób poświęcić się dla Boga i rodziny, uwielbiać Jezusa Chrystusa nabożeństwem i służyć naszym bliźnim. Czas ten uważamy za szczególny nie tylko dla Żydów, ale dla wierzących ze wszystkich narodów — dla człowieka w ogólności, ponieważ w przeciwieństwie do świąt żydowskich został on uczyniony świętym już przy założeniu świata, zanim pojawił się grzech, a zatem i Żydzi i zanim zaszła konieczność ustanowienia cieni planu zbawienia, którymi były ofiary i ceremonialne święta żydowskie.

Biblia mówi:

«Dopełniwszy w dniu szóstym dzieła, nad którym się trudził, dnia siódmego odpoczywał Bóg po wszystkim, czego dokonał. Pobłogosławił też Bóg dzień siódmy i ustanowił go świętym na pamiątkę swojego odpoczynku po całym trudzie stwarzania» 1 Księga Mojżeszowa 2:2—3, Biblia Warszawsko—Praska.

Podobnie jak pierwsi baptyści (zob. Londyńskie Wyznanie Wiary) uważamy, że prawo Boże dzieli się na część moralną, ceremonialną i sądowniczą. O ile część ceremonialna została wypełniona w Chrystusie, część sądownicza obowiązywała tylko Żydów jako naród, o tyle część moralna stanowi niezmienny wyraz woli Bożej dla chrześcijan, zaś niechrześcijanom (tj. ludziom nieodrodzonym z Ducha) wskazuje na ich przestępstwa, przez co Duch Święty może im uświadomić powagę grzechu i przyprowadzić do Chrystusa po uwolnienie spod oskarżeń prawa. O ile moralne prawo nadal określa dobro i zło, a więc jest wyrażeniem woli Bożej dla ludzi (w tym chrześcijan), o tyle z przestrzegania nakazów prawa nie będzie zbawiony żaden człowiek, gdyż żaden człowiek nie jest w stanie go zachować w całości. Dlatego zbawienie jest całkowicie z łaski i wyłącznie przez wiarę i dostępne jest dla każdego, kto o nie poprosi, niezależnie od jego uczynków.

Odrzucamy jakoby niedziela (pierwszy dzień tygodnia) była dniem Pańskim, bądź «nowym szabatem», gdyż nauka ta obca jest i sprzeczna z nauczaniem pierwotnego Kościoła utrwalonym w Nowym Testamencie Pisma Świętego. Świętowanie niedzieli, podobnie jak wiele innych zwyczajów, zostało wprowadzone do chrześcijaństwa z religii pogańskich wiele lat po śmierci apostołów.

NIE JESTEŚMY sektą

Nasza denominacja nie jest sektą. Poza Biblią nie posiadamy żadnych autorytetów duchowych, mistrzów, czy guru. Oprócz Boga nie posiadamy ojca świętego. Wszyscy jesteśmy równymi braćmi i siostrami w Panu Jezusie Chrystusie i nie uznajemy absolutnego posłuszeństwa w sprawach wiary jakiemukolwiek człowiekowi. Poza Biblią nie mamy żadnych innych objawień woli Bożej. Nasi współwyznawcy żyją podobnie, jak reszta społeczeństwa, nie izolują się. Duchownych nie obowiązuje celibat. Nie prowadzimy kontroli umysłu i sposobu życia, choć wzywamy do prowadzenia życia według wskazówek biblijnych. Nie sprzeciwiamy się niezależnemu myśleniu — wręcz przeciwnie — baptyści dnia siódmego zawsze podkreślali ważność osobistego studium Biblii pod przywództwem Ducha Świętego i samodzielność rozstrzygania w sumieniu o własnej wierze i przekonaniach. Nie postrzegamy siebie jako jedynej prawdziwej grupy poza którą nie ma prawdy i zbawienia, wręcz przeciwnie: utrzymujemy bratnie stosunki z innymi ewangelicznymi chrześcijanami przystępując z nimi do wspólnoty Stołu Pańskiego. Kościół Boży jest naszym zdaniem niewidzialny i nie jest ludzką organizacją, lecz wspólnotą wszystkich prawdziwych chrześcijan z różnych denominacji. Odrzucamy pogląd, iż zbawienie jest zarezerwowane wyłącznie dla członków jakiejś grupy, choć stanowczo nauczamy, iż bez świadomego nawrócenia i oddania życia Jezusowi żaden człowiek nie może być zbawiony.

NIE JESTEŚMY nowym ruchem religijnym

Nasza denominacja nie jest nowym ruchem religijnym. Jesteśmy jednym z najstarszych kościołów protestanckich na świecie. Historia baptystów dnia siódmego sięga roku 1617. Pierwszy zbór baptystów dnia siódmego powstał w 1651 r. w Anglii. Konferencja Generalna Baptystów Dnia Siódmego jest członkiem Światowego Związku Baptystycznego — ogólnoświatowej organizacji skupiającej baptystów z różnych krajów i tradycji.

* * *
* *
*

Jeżeli nie oznaczono inaczej, cytaty biblijne przytoczono z Nowego Przekładu Pisma Świętego Starego i Nowego Testamentu, wydanego przez Brytyjskie i Zagraniczne Towarzystwo Biblijne w Warszawie (tzw. Biblii Warszawskiej).