..:::Baptyści Dnia Siódmego:::..


II. Od Rhode Island do Independence (Ameryka, 1670—1790)
Sierpień 15, 2008, 12:08 pm
Filed under: IV. Nasze dziedzictwo

W większości brytyjskich kolonii w Ameryce Północnej rządy utwierdzały dominację religii oficjalnej. Społeczności prześladowane uprzednio w Anglii, tu także spotykały się z nietolerancją. Jedną z niewielu kolonii praktykujących tolerancję religijną jako zasadę była Rhode Island. Innym przykładem jest Pensylwania.

Widok na ambonę
pierwszego zboru baptystów dnia siódmego w Newport, Rhode Island —
pierwszego zboru sabatariańskiego w historii Ameryki

Pierwszy amerykański zbór. Pierwszymi baptystami dnia siódmego w Ameryce Północnej byli Stephen i Anne Mumfordowie. Przybyli oni do Newport w Rhode Island w 1664 r. Nie znajdując żadnej sabatariańskiej społeczności baptystycznej, uczestniczyli w nabożeństwach pierwszego zboru baptystów w Newport, którego pastorem był John Clarke. Członkowie tej społeczności — Samuel i Tacy Hubbardowie, postanowili wystąpić ze zboru i wraz z Mumfordami i czterema innymi osobami zdecydowali o organizacji własnych nabożeństw. W 1671 r. powstał pierwszy w Ameryce zbór baptystów dnia siódmego z siedzibą w Newport, Rhode Island. Od tego czasu zaczęły pojawiać się kolejne zbory w Nowej Anglii. Swoistym centrum działań w latach 90. XVII stulecia stała się Pensylwania. Na początku wieku XVIII niektóre zbory w New Jersey zaczęły identyfikować się z baptystami dnia siódmego. Sabatarianizm rozprzestrzenił się wkrótce do Connecticut i Nowego Jorku, a także na południe — do Wirginii i Karoliny. Zbory te w krótkim czasie nawiązały ze sobą kontakt i rozpoczęły współpracę.

Niemieccy baptyści dnia siódmego. Niektórzy spośród zamieszkałych w Pensylwanii niemieckich pietystów uznali sobotę za dzień święty. Z tego źródła wywodzi się niemiecka wspólnota baptystów dnia siódmego z Ephrata, założona w 1735 r. Niemieckie Stowarzyszenie Religijne Baptystów Dnia Siódmego zostało powołane w 1814 r.

Wojna o niepodległość. Baptyści dnia siódmego byli mocno zaangażowani w wojnę o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Jedynie kilku wiernych sprzeciwiło się wojnie w zgodzie z własnym sumieniem. Większość jednak wspierała walkę o niepodległość i dała temu wyraz w służbie w Armii Kontynentalnej.

Wybitna postać tego okresu — Samuel Ward, był jednocześnie najsłynniejszym działaczem patriotycznym pośród baptystów dnia siódmego. Należał on do zboru baptystów dnia siódmego w Westerly. Samuel Ward był gubernatorem Rhode Island, bliskim przyjacielem i korespondentem generała Nathanaela Greene’a oraz delegatem do Kongresu Kontynentalnego z Rhode Island. W Kongresie poparł on gotowość militarną i, gdyby nie śmierć na ospę, jego podpis znalazłby się na Deklaracji Niepodległości Stanów Zjednoczonych.

Samuel Ward

Wojna wywierała silny wpływ na niektóre zbory. Po bitwie pod Brandywine Creek ranni z obu armii przeniesieni zostali do Ephrata, gdzie zaopiekowano się nimi. Zbór w Shrewsbury, w New Jersey, znajdował się niedaleko pola walki Monmouth; Newport znalazło się pod okupacją, zaś Piscataway, w New Jersey, zostało złupione przez Brytyjczyków.

Zobacz kolejny rozdział: III. Denominacja nabiera kształtów (Ameryka, 1790—1860)
Zobacz poprzedni rozdział: I. Początki (Anglia, 1590—1670)


Dodaj komentarz so far
Dodaj komentarz



Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s



%d bloggers like this: