Filed under: IV. Nasze dziedzictwo
Pod koniec wieku XVIII i na początku XIX protestanci, zarówno z Europy, jak i Ameryki zrozumieli odpowiedzialność niesienia dobrej nowiny tym ludom na świecie, które jej nigdy nie słyszały. W celu wsparcia owych wysiłków powstawały towarzystwa misyjne. Pierwsze projekty towarzystw dotyczyły ewangelizacji Indii i Chin, następnie Afryki i całego świata. Anglik, William Carey, był pierwszym baptystycznym misjonarzem wysłanym do Indii. Do kraju tego dotarł w 1793 r. Jego przykład zainspirował wielu innych do wyruszenia na misję.
Pierwsze wysiłki misyjne baptystów dnia siódmego podjęte zostały w 1818 r. i były ukierunkowane na wsparcie rozproszonej społeczności w Stanach Zjednoczonych. Od tego czasu ważnym elementem ewangelizacji stały się tzw. «misje domowe». W niedługim czasie baptyści dnia siódmego, podobnie jak inni protestanci, zrozumieli powołanie i postanowili wyruszyć z Ewangelią poza granice kraju.
Jednym z pierwszych projektów była misja do Żydów — najpierw w Ameryce, potem w Palestynie. Wybór ten oparł się na błędnym założeniu, iż szabat stanowić będzie wystarczającą płaszczyznę porozumienia. Wysiłki, niestety, nie powiodły się.
Lucy Carpenter
Chiny. W 1844 r. powołane zostało Towarzystwo Misyjne Baptystów Dnia Siódmego z wyraźnym celem wyrażonym w jego konstytucji, aby dotrzeć do «…innych części świata». W 1847 r. baptyści dnia siódmego — Solomon i Lucy Carpenterowie z Nathanem i Olive Wardnerami wypłynęli do Chin. Praca, którą rozpoczęli w Szanghaju i okolicach była głównym projektem Towarzystwa Misyjnego Baptystów Dnia Siódmego przez następnych sto lat. Zbór baptystów dnia siódmego w Szanghaju został założony w 1850 r. z liczbą siedmiu członków. Kiedy komuniści przejęli władzę w 1949 r. w kraju tym żyło prawie 600 baptystów dnia siódmego.
Malawi. Pod koniec XIX wieku misjonarz baptystów dnia siódmego został wysłany do Afryki Środkowej, do ówczesnej kolonii brytyjskiej o nazwie Niasa (dzisiejsza Republika Malawi). Misjonarz ten odniósł sukces, jednak już w 1912 r. został wydalony przez rząd kolonialny z powodu zaangażowania w działalność polityczną. W Afryce pozostali jednak pozyskani przez niego ludzie, którzy stali się baptystami dnia siódmego. Na prośbę afrykańskich baptystów dnia siódmego misja została ponownie otwarta w latach 40. XX wieku. Jest ona obecnie najważniejszym projektem Towarzystwa Misyjnego Baptystów Dnia Siódmego.
Inne kraje. Baptyści dnia siódmego prowadzą także działalność w wielu innych krajach świata. W niektórych krajach istniały sabatariańskie wspólnoty ewangelicznych chrześcijan, które nawiązały kontakt z naszym wyznaniem i postanowiły stać się częścią denominacji baptystów dnia siódmego. W ten sposób w 1924 r. na Jamajce do baptystów dnia siódmego przystąpiło 14 zborów. Towarzystwo Misyjne wparło jamajski kościół i w 1948 r. w miejscowości Kingston, na Jamajce została otwarta pierwsza uczelnia o nazwie Crandall High School.
Baptyści dnia siódmego prowadzą ponadto działalność w wielu innych krajach świata, m.in. w Australii, Nowej Zelandii (i Oceanii), Argentynie, Brazylii, Holandii, Niemczech, Francji, Republice Południowej Afryki, Mozambiku, Nigerii, Meksyku, Gujanie, Birmie, Indiach i na Filipinach.
Światowa Federacja Baptystów Dnia Siódmego. W 1964 r. powołano do istnienia Światową Federację Baptystów Dnia Siódmego. Jednoczy ona autonomiczne kościoły krajowe baptystów dnia siódmego z pięciu kontynentów świata i 22 krajów, aby wspierać «jedność baptystów dnia siódmego w Chrystusie i wzmacniać świadectwo na całym świecie».
Baptyści dnia siódmego, choć nie są wielką denominacją, zawsze wspierali i będą wspierać przykazanie Pana naszego, aby «czynić uczniami wszystkie narody, chrzcząc je [...] i ucząc przestrzegać wszystkiego», co Jezus Chrystus przykazał.
Zobacz kolejny rozdział: V. «Sławimy imię Twe» — historia śpiewu i muzyki
Zobacz poprzedni rozdział: III. Denominacja nabiera kształtów (Ameryka, 1790—1860)
Dodaj komentarz jak dotąd
Dodaj komentarz
